Το ανώνυμο ζευγάρι

Θα σας πω μια ιστορία για ένα ανώνυμο ζευγάρι. Και θα προσπαθήσω να σας παρουσιάσω μέσα από τον γραπτό λόγο, ένα συναίσθημα. Ο κάθε ένας θα βγάλει τα δικά του συμπεράσματα και θα νιώσει σίγουρα ένα μικρό ποσοστό των συναισθημάτων που έζησαν οι ήρωες μας. Γι' αυτό να είστε προετοιμασμένοι για όλα!
Κάποτε, που λέτε, ήταν μια κοπέλα και ένα παλικάρι. Γνωρίστηκαν τελείως αναπάντεχα και ερωτεύτηκαν κεραυνοβόλα. Στην σχέση τους αυτή όλα ήταν πολύ ζεστά και υπέροχα. Βέβαια όλοι κάποια στιγμή έχουμε σκαμπανεβάσματα στις σχέσεις μας, άλλωστε αν δεν είχαμε δεν θα είχε την νοστιμάδα του και θα ήταν σαν να τρώγαμε το ίδιο νερόβραστο φαγητό καθημερινά. Η αγάπη τους, όμως ήταν δυνατή και τα ξεπερνούσε όλα. Εκείνη του έγραφε γράμματα σχεδόν κάθε μέρα για το πόσο πολύ τον αγαπούσε και εκείνος ζούσε και ανέπνεε για να κάνει το πάν να είναι ευτυχισμένη. Μπορεί να μην τα κατάφερνε όσο θα έπρεπε αλλά μέρα με την μέρα προσπαθούσε και πήγαινε καλύτερα. Η λατρεία που της είχε ήταν αδιαμφισβήτητη. Πόσα υπέροχα απογεύματα πέρναγαν σε παγκάκια τρώγοντας παγωτό, κάνοντας αστεία, πόσες φορές το γέλιο και η χαρά ξεχείλιζε από την ψυχή τους και γέμιζε και τους φίλους. Υπέροχες φωτογραφίες γέμιζαν την συλλογή και των δυο. Ατέλειωτες υλικές και άυλες αποδείξεις για να τους θυμίζουν τα λόγια αιώνιας αγάπης. Θα μπορούσα να σας γράφω ώρες και ατελείωτες σελίδες αν καθόμουν να περιγράψω αυτά τα ασύλληπτα συναισθήματα που ένιωθαν ο ένας για τον άλλον. Τις ώρες αναμονής της κοπέλας μέσα στην βροχή για να έρθει ο καλός της. Τις αμέτρητες στιγμές που πέρναγε το παλικάρι κοιτώντας το ρολόι του για να δει πότε θα έρθει η στιγμή που θα βρεθεί στην αγκαλιά τις μοναδικής του αγάπης.
Τα χρόνια περνούσαν σαν νερό. Άλλωστε όλοι γνωρίζουμε ότι οι ευτυχισμένες στιγμές περνάνε γρήγορα ενώ οι δύσκολες μοιάζουν ατελείωτες! Κάποια στιγμή αυτό το αγαπημένο ζευγάρι χώρισε. Ο νεαρός δεν έμαθε τον ακριβή λόγο που η γλυκιά του, του ζήτησε να σταματήσουν εδώ! Ίσως να μην πίστευε αυτά που άκουγε, ίσως να ήταν ένα όνειρο όλα αυτά που έζησε. Ο νεαρός ήταν αποφασισμένος ότι έπρεπε να την κερδίσει πίσω. Από την μέρα που χώρισαν ο φίλος μας δυσκολεύονταν να πάρει τις βαθιές γεμάτες ζωντάνια αναπνοές. Σαν να του είχαν κόψει την ζωή στην μέση.
Πέρναγε ο καιρός, με τα κλάματα και την ασταμάτητη θύμηση της γλυκιάς του και όλων τον όμορφων στιγμών που έζησαν, ο νεαρός ήταν άσχημα και διαπίστωνε ότι ποτέ δεν την αγάπησε. Πάντα την λάτρευε. Την λάτρεύε σαν να ήταν η μοναδική θέα στον κόσμο και αυτός ήταν ο μεγαλύτερος πιστός τις θρησκείας τις. Λες και κάποιος είχε πάρει ένα μαχαίρι και είχε χαράξει στην ψυχή του το χαμόγελο αυτής της κοπέλας. Σκέφτονταν πως αν το είχε στην καρδία του θα μπορούσε να το ξεχάσει. Το σώμα θα έθρεφε την πληγή και το όνομα θα σβήνονταν κάποια στιγμή από την καρδιά του. Το όνομα όμως και το πρόσωπο της έλαμπε μέσα στην ψυχή του.
Είχαν χωρίσει πολλούς μήνες και αυτός αντί να ξεχνάει την αγάπη του, την δυνάμωνε όλο και περισσότερο. Έπαιρνε τις φωτογραφίες της και κοιμόταν αγκαλιά μαζί τους κλαίγοντας και ζητώντας από τον Θεό να την φέρει στην αγκαλιά του και να κρατήσουν τα παντοτινά τους λόγία. Οι φίλοι του παλικαριού τον έβλεπαν που μαράζωνε και δεν ήξεραν τι να κάνουν. Μία μέρα σκέφτηκαν να αρχίζουν να του γνωρίζουν όμορφες κοπέλες γιατί πίστευαν στο ότι «Ο έρωτας με έρωτα περνάει».
Ο νεαρός γνώρισε αρκετές και έκανε και κάποιες σχέσεις αλλά αντί να γίνει πιο ευτυχισμένος η χαραγματιά τις ψυχής του μάτωνε και του θύμιζε ότι στην πραγματικότητα λατρεύει άλλη. Δεν ένιωθε όμορφα έχοντας στο πλάι του κοπέλες που δεν είχαν το όνομα της καλής του και σίγουρα ούτε το πανέμορφο πρόσωπο της. Μπορεί να του έβαζαν διπλά του την ομορφότερη κοπέλα του κόσμου η οποία μπορεί να ήταν ερωτευμένη μαζί του, όμως εκείνος θα την φώναζε με το όνομα της κοπέλας που λάτρευε. Έκανε έρωτα με κοπέλες και τις έλεγε με το όνομα της γλυκιάς του αγάπης. Ήταν το μόνο γυναικείο όνομα που μπορούσε να πει. Φυσικά και για τον κάλο των άλλων κοριτσιών οι σχέσεις έληγαν και ας έκαναν το πάν εκείνες να τον κάνουν ευτυχισμένο και ας μην τις ένοιαζε που τις φώναζε με το όνομα της μίας και μοναδικής κοπέλας που αγαπούσε.
Μετά από αρκετό καιρό ο δρόμος ξαναέφερε για μία μέρα κοντά την κοπέλα στο παλικάρι. Τόσο καιρό η κοπέλα σκέφτονταν το παλικάρι. Τον αγαπούσε άλλα κάτι συνέβαινε. Η αγάπη που του είχε δεν ήταν ποτέ πραγματική ή δεν ήξερε τι σημαίνει πραγματικά αυτή η λέξη. Τον είχε στο μυαλό της, άλλα προσπαθούσε να τον ξεχνάει. Συνέχεια έλεγε και ξανάλεγε «είμαι ευτυχισμένη, είμαι ευτυχισμένη». Λες και προσπαθούσε να πείσει τον ίδιο της τον εαυτό ότι ήταν ευτυχισμένη μακριά του. Εκείνου όμως του θύμιζε τους ανθρώπους που δεχόντουσαν τον καιρό του ψυχρού πολέμου πλύση εγκεφάλου και επαναλάμβαναν φράσεις που τους έλεγαν.
Ο νεαρός πίεζε τον εαυτό του και ευχόταν να είναι όντως ευτυχισμένη. Αλλά δεν την ένιωθε έτσι. Το έβλέπε στα μάτια της ότι δεν ήταν πραγματική ευτυχία αυτό που ζούσε. Η μικρή του αγάπη του έκανε κομπλιμέντα ότι έχει αδυνατίσει ότι είναι πιο συμπαθητικός και ότι εκείνη έχει παχύνει και ότι ήταν άσχημη. Τα έλεγε για να τον κάνει να την ξεχάσει. Εκείνος χαμογέλαγε και σκεφτόταν «Αν ήξερε τι σημαίνει αγάπη… ακόμα και με κομμένα πόδια, κομμένα χέρια ακόμα και με 200 κιλά πάχος ακόμα και τελείως ανάπηρη, ακόμα και φυτό σε ένα κρεβάτι τις εντατικής εγώ θα είμαι για πάντα δίπλα σου και θα σε αγαπάω». Δεν τον ένοιαζε ποτέ πως είναι. Ποτέ δεν τον ένοιαξε. Η ζωή του κάθε μέρα ήταν γεμάτη από αγάπη γι αυτήν.
Πέρασαν μέρες μετά την συνάντηση αυτή και ο νεαρός κατάλαβε ότι δεν θα έπρεπε να είναι δυστυχισμένος. Έπρεπε να είναι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στο κόσμο γιατί αγαπάει την συγκεκριμένη κοπέλα όπως πολύ λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν στον κόσμο. Πραγματικά έτσι ήταν. Ακόμα και όταν ήταν οι παγκόσμιοι πόλεμοι υπήρχαν τέτοιες αγάπες. Έφευγε ο άντρας του σπιτιού και η γυναίκα έμενε πίσω μόνη για πολλά χρόνια χωρίς νέο από τον άντρα της. Όμως έμενε πιστή για πάντα και τον περίμενε και εκείνος ή είχε πεθάνει ή γύριζε μετά το τέλος του πολέμου, μπορεί τυφλός, κουτσός, κλπ. Αυτές περίμεναν και τον λάτρευαν ότι και να γίνονταν. Έτσι και ο νέος μας το είχε πάρει απόφαση ότι θα μείνει με αυτή την λατρεία για την συγκεκριμένη κοπέλα.
Τα χρόνια πέρναγαν αργά και ορισμένες φορές βασανιστικά. Το ζευγάρι μας είχε χαθεί. Δεν υπήρχε επικοινωνία πλέον, εκείνος όμως μάθαινε νέα της, από κοινούς γνωστούς την αγαπούσε και ένιωθε ευτυχία γιατί ήταν ζωντανή, έστω και μακριά του. Η αγάπη του μπορούσε να παρομοιαστεί με την άσβεστη φλόγα του Ήφαιστου στην αρχαία Ελλάδα. Ήταν εκεί πάντα αναμμένη για να του θυμίζει όλες τις υπέροχες στιγμές.
Με τα πολλά ο νέος μας γνώρισε τελικά μία άλλη κοπέλα. Την συμπάθησε, γιατί όπως είπαμε δεν μπορούσε πλέον να δώσει σε κάποια άλλη ένα συναίσθημα που ήταν αποκλειστικά της καλής του, και τελικά μετά από χρόνια παντρεύτηκαν και έκαναν οικογένεια. Όμως από την αρχή τα πράγματα στον γάμο του δεν πήγαιναν καλά. Το παλικάρι, έκλεγε σχεδόν κάθε μέρα και η σύζυγος του ποτέ δεν καταλάβαινε γιατί. Εκείνος όμως κάθε μέρα καιγόταν μέσα του γιατί η φλόγα που είχε στην ψυχή του για την λατρεία τις ζωής του ήταν πολύ θερμή. Τον ζεματούσε καθημερινά και του υπενθύμιζε την ύπαρξη της, του υπενθύμιζε ότι την πρόδωσε και του φώναζε μέσα στο μυαλό του το όνομα του μεγάλου του έρωτα που έτσι κι αλλιώς δεν ξέχασε ποτέ του.
Η σύζυγος του παλικαριού ζούσε δυστυχισμένη μια και το παλικάρι δεν τις έλεγε τι συμβαίνει. Περνούσαν τα χρόνια και έκαναν και ένα κοριτσάκι το όποιο το παλικάρι μας το αγάπησε απίστευτα και άρχισε να αφιερώνει την ζωή του σε αυτό. Η γυναίκα του όμως ένιωθε σαν φάντασμα πλέον στην ζωή του νέου μία και δεν τις έδειξε ποτέ την αγάπη που της άξιζε και τώρα ασχολούνταν μόνο με την κόρη του. Στην κόρη του ο νέος, σε συμφωνία με την γυναίκα του, έδωσε δυο ονόματα. Τα δύο ονόματα τις κοπέλας που αγάπησε και λάτρεψε.
Ο καιρός περνούσε και το παιδί μεγάλωνε όμως η γυναίκα του παλικαριού δεν άντεχε αυτή την συμπεριφορά και ζήτησε διαζύγιο. Δυστυχώς χώρισε για άλλη μια φορά με μία κοπέλα που είχε το όνομα τις λατρείας του, μόνο που αυτή την φορά ήταν κόρη του. Το μαράζι ήταν διπλό . Αποφάσισε να μείνει για πάντα μόνος του και μέρα με την μέρα ο ήλιος για τον φίλο μας ήταν πιο σκοτεινός μέχρι που μια φορά, δεν ανέτειλε ποτέ γι αυτόν. Το παλικάρι μας πλέον είχε πεθάνει από στεναχώρια. Η καρδία του είχε σταματήσει να χτυπά. Ξαφνικά είδε το σώμα του έξω από αυτό. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι είχε πεθάνει και ότι ήταν ένα πνεύμα. Εκείνη την στιγμή πήρε την μεγαλύτερη απόφαση που είχε πάρει ποτέ. Θα έψαχνε και θα έβρισκε την λατρεία του. Και θα έμενε για πάντα στην γη για να την βοηθάει. Θα γίνονταν αυτό που πάντα ήθελε. Ο φύλακας άγγελος της.
Με τα πολλά βρήκε την αγάπη του, η οποία είχε μεγαλώσει και είχε αλλάξει πολύ, ένα πράγμα όμως έμενε το ίδιο. Η λάμψη τις ψυχής της στα μάτια της ήταν πάντα η ίδια λαμπερή έτοιμη να κάνει όλους τους άντρες του κόσμου να πέσουν στα πόδια της. Πλέον ήταν παντρεμένη και με πολλά παιδία που την έκανάν ευτυχισμένη. Ο φίλος μας όμως δεν ένιωθε ότι ο έρωτας της ζωής του, είχε την απόλυτη ευτυχία που αυτός ονειρεύονταν για εκείνη. Κάτι μέσα της ήταν ασυμπλήρωτο. Ευχόταν καθημερινά που στέκονταν στο πλάι τις να μην τον είχε ξεχάσει. Έκανε τις ίδιες προσευχές τότε που ήταν ακόμα μικρός και κοιμόταν αγκαλιά με τις φωτογραφίες της.
Στο πλευρό της έκατσε όλα τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής της. Πότε όμως δεν κατάφερε να ακούσει την φωνή της, φαίνεται όταν όλοι μας γίνουμε πνεύματα δεν θα μπορούμε να ακούσουμε τι λένε η άνθρωποι. Μπορεί όμως να μην την άκουγε ποτέ, αλλά την ένιωθε και πάντα όταν χρειάζονταν κάτι ως δια μαγείας εμφανίζονταν μπροστά της. Πολλές φορές όταν νευρίαζε ή στεναχωριόταν ο φίλος μας την έπαιρνε στην αγκαλιά του και εκείνη ηρεμούσε λες και τον ένιωθε όπως παλιά δίπλα της.
Ύστερα από καιρό η γλυκιά του ήρθε ώρα να αφήσει τα εγκόσμια και να τον συναντήσει. Να τον δει. Η στεναχώρια του φίλου μας γιατί η γλυκιά του, που θα πέθαινε ήταν μεγάλη. Οι άγγελοι του ουρανού πόνεσαν μαζί του και στα μέσα του κατακαλόκαιρου καταρρακτώδης βροχή άρχισε να πέφτει. Τότε συνειδητοποίησε και ο ίδιος ότι τόσα χρόνια δεν είδε κανένα άλλο πνεύμα πού ίσως να προστάτευε και εκείνο κάποιον που νοιάζονταν και αγαπούσε. Γιατί άραγέ; Ήταν ο μόνος που ο Θεός τον άφησε να κάνει κάτι τέτοιο γιατί ο Θεός ήταν εκείνος που άκουγε τις προσευχές του για αυτή την κοπέλα που μετά από 30 χρόνια δεν σταμάτησαν. Ο Θεός ήταν ο μόνος που τον υποστήριζε και σε όλα αυτά τα γεμάτα σκοτεινιά χρόνια έκανε τον πάν για να τον κρατήσει στην ζωή, για να νιώσει σε όλο το μήκος και πλάτος ότι η ευτυχία τις αγάπης απέχει λιγότερο από ένα εκατοστό από την δυστυχία. Ο Θεός που είχε στείλει τον Υιό του στην γη για να διδάξει την αγάπη, τον έρωτα και την ευτυχία στους ανθρώπους, άφησε αυτό τον άνθρωπο να περιπλανιέται στην γη ακόμα και μετά τον θάνατο του. Φαίνεται ακόμα να μην είχε μάθει όλο το μάθημα του. Κάτι θα είχε απομείνει ή κάποίο σκοπό θα είχε ο Θεός γι' αυτόν.
Ήταν βράδυ και όλοι οι συγγενής της κοπέλας ήταν πάνω στο κρεβάτι της και περίμεναν να σβήσεί. Ξαφνικά την έβλεπε μπροστά του να αφήνει το σώμα της και να σηκώνετε όρθια. Εκείνη γυρνάει και τον κοιτάει. Πλέον και οι δύο δεν είχαν τις όψεις τους όπως όταν άφησαν τα σώματα τους, αλλά νέοι όπως τότε που γνωρίσθηκαν. Ο νέος κοιτάει τα μάτια της και κρατώντας την από το χέρι , της είπε: «Σε αγαπώ.για πάντα» εκείνη δεν πίστευε στα μάτια της. Έσφιξε το χέρι του και του είπε με την σειρά της «Εγώ σε λατρεύω για πάντα»
Ξαφνικά σταμάτησε η βροχή που όλη την ημέρα έπεφτε στην γη και όλα ηρέμησαν. Όλα τα πλάσματα του πλανήτη βγήκαν από τα σπίτια τους και κοίταξαν τον ουρανό σαν κάτι να τα καλούσε και κανείς δεν μπορούσε να του αντισταθεί.
Ο νεαρός και η κοπέλα ένωσαν τα πνεύματα τους και μία μεγάλη λάμψη γέμισε όλο τον πλανήτη. Η νύχτα έγινε μέρα. Όλοι οι άνθρωποι πλημμύρισαν ξαφνικά από αγάπη και λατρεία για τον πλησίον τους. Η ευτυχία κυριάρχησε και στους πιο δυστυχισμένους ανθρώπους. Τα δυο πνεύματα του αγαπημένου ζευγαριού χάθηκαν από την γη και ανέβηκαν στους ουρανούς και έγιναν δυο από τους σημαντικότερους αγγέλους που ο Θεός τους είχε μόνιμα σε αποστολή να διατηρούν την αγάπη και την ευτυχία στον κόσμο.
Το ζευγάρι μας ήταν πλέον ευτυχισμένο για πάντα από εκείνη την μέρα και πραγματικά δεν χώρισε ποτέ. Η αγάπη τους ήταν τόσο δυνατή που μπορούσε να μετακίνηση και βουνά, όπως ακριβώς έλεγαν οι γραφές.
Τελικά πραγματικά η αγάπη είναι το σημαντικότερο συναίσθημα. Και δεν έχει νόημα να αγαπάμε κάποιον επειδή μόνον είναι ωραίος στην όψη, γιατί στο τέλος η όψη δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει μόνον η Αγάπη και ο Έρωτας. Το συναίσθημα που μένει για πάντα χαραγμένο στις ψυχές μας, δίνει νόημα στην ζωή μας, ανάσα στα πνευμόνια μας. Το συναίσθημα που είναι το Α και το Ω του κόσμου. Με αυτό το συναίσθημα έρχεται μια νέα ζωή και για αυτό το συναίσθημα φεύγει. Τέλος για να καταλάβετε τι δύναμη κρύβει αυτό το συναίσθημα, στο ίδιο σπίτι όπου πέθανε το παλικάρι δεν μπόρεσε να μείνει ποτέ άλλος άνθρωπος. Όλοι έλεγαν και ήταν σίγουροι ότι το σπίτι μίλαγε. Ήταν σίγουροι! Το άκουγαν να λέει: «..... Σε Λατρεύω»