Υπεράνω Νόμου οι Αστυνομικοί της Μυκόνου! Τι κάνει ο Υπουργός;

ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ - ΔΕΝ ΔΙΝΟΥΝ ΚΛΗΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΝΤΟΠΙΟΥΣ , ΔΙOΤΙ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ... ΖΟΥΝ ΜΑΖΙ!

Στις 6/7/07 ΣΤΗ ΜΥΚΟΝΟ μου δόθηκε κλήση ...επειδή δεν έφερα προστατευτικό κράνος. Ο έλεγχος γίνονταν στο σημείο «Φάμπρικα». Το όργανο της τάξεως μου έκανε νόημα να σταματήσω και μου ζήτησε να ελέγξει τα χαρτιά μου. Ταυτόχρονα ήρθαν δυο άλλοι με τις μηχανές τους και χωρίς προστατευτικά κράνη, οπού πάρκαραν σε σημείο που απαγορεύονταν η στάση και η στάθμευση. Μπροστά μου ...και του έκλεισαν το μάτι στον Αστυφύλακα του περιπολικού και χαιρετιστήκαν...,έφυγαν ανέτως κατευθυνόμενοι στην «χώρα». Μετά από κάμποση ώρα και μόλις είχα πάρει την κλήση μου και ετοιμαζόμουν να φύγω ήρθαν οι κύριοι που ανέφερα παραπάνω και πάλι χωρίς κράνη πήραν τις μηχανές τους και χαιρετώντας και πάλι τον
Αστυφύλακα αποχώρισαν. Στο όλο περιστατικό υπήρχε μάρτυρας ο οποίος μπορεί να το βεβαιώσει.

Αμέσως μετά το περιστατικό κατευθύνθηκα στο τμήμα της Μυκόνου και εκεί όταν ανέφερα τα παραπάνω ένας υπαστυνόμος με πολιτικά με περίσσιο θράσος είπε ότι «στην παρανομία δεν υπάρχει ισότητα». Κοινώς το σύνταγμα καταπατάται. Βέβαια ο υπαστυνόμος δεν είχε ιδέα ότι άλλο η παρανομία και άλλο η παράβαση του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Αργότερα και αφού πιέστηκε αρκετά μας είπε ο ίδιος και άλλα όργανα της τάξεως και μάλιστα μπροστά στο διοικητή τους, ότι «αφού ζούμε με κάποιους ανθρώπους, δεν μπορούμε να κόβουμε κλήσης σε αυτούς». Ποιος μας λέει εμάς ότι αυτό δεν μένει μόνο στις τροχαίες κλήσεις και δεν γίνεται και σε άλλες παραβάσεις η παρανομίες; Άλλωστε και ο υπαστυνόμος το παραδέχτηκε ότι δεν υπάρχει ισότητα στην παρανομία. Τουτέστιν ... άλλο βάρος έχει να κλέψει ένας που μένει στην Μύκονο και άλλο ένας τουρίστας! Αυτό μας λέτε;

Ο υπαστυνόμος έκανε το παν να προσπαθήσει να μας πείσει ότι ο συνάδελφος του δεν μπορεί να σταματάει 10 μηχανάκια ταυτόχρονα και να κόβει κλήσεις , γιατί δεν προλαβαίνει. Μα δεν είπαμε να σταματήσει. ...τα «φιλαράκια» του σταμάτησαν μόνα τους σε παράνομο σημείο! Αγρόν αγόραζε. Δεν φορούσαν κράνη!
Έφυγαν ενώ ο αστυφύλακας δεν είχε κανένα σταματημένο και δεν έκανε τίποτα άλλον που να ελέγχει!!!!

Δεν έλεγε να καταλάβει κανείς στο Τμήμα Μυκόνου. Το χειρότερο είναι ότι με είχαν βάλει 10 όργανα της τάξης στην μέση και χασκογέλαγαν. Όση ώρα δε ήμουν στο τμήμα τα μάτια μου κόντεψαν να βγουν βλέποντας ότι έσπρωχναν αλλοδαπούς με τον πιο εξευτελιστικό τρόπο και αναρωτιόμουν αν αυτά γίνονται μπροστά μου, τι θα γίνονταν σε άλλους ορόφους του τμήματος. δεν θα απορήσω αν θα δούμε κανέναν βίντεο σαν αυτά που μας έχουν συνηθίσει κάποιοι κακοί αστυφύλακες τον τελευταίο καιρό.

Να πούμε για την κλήση τώρα. Ο «καλός» μας αστυφύλακας με τις ιδιότυπες αντιλήψεις περί ...ισονομίας ανέφερε ότι εγώ δεν είχα την άδεια ικανότητας οδήγησης και αυτό για να μην... «χαλάσουν οι διακοπές μας» όπως είπε γιατί ήταν υποχρεωμένος με βάση τον ΚΟΚ να μας το αφαιρέσει για 10 μέρες! Τα 360 ευρώ, (πρόστιμο)θα μας κρατούσαν ανεπηρέαστους και θα μας... πείραζε το δίπλωμα; Το δίπλωμα όμως του το δώσαμε και είχαμε μάρτυρες. Παράτυπος έναντι της υπηρεσίας του ο κύριος. Γιατί είπα όμως ότι βαριόταν; Γιατί επέστρεψα στο μέρος που έκαναν έλεγχο και έβγαλα φωτογραφίες, 10 μετρά πιο κάτω σε σημείο που απαγορεύεται η στάση και η στάθμευση υπήρχαν παρκαρισμένα αυτοκίνητα και μηχανάκια, ακριβώς απέναντι στο ίδιο πόστο-καραούλι! Και εκεί εκατοντάδες παράνομα παρκαρισμένα μηχανάκια. Οι χωρίς κράνη Μυκονιάτες να πηγαινοέρχονται και ο αστυφύλακας που υποτίθεται δεν ...προλάβενει να τους σταματάει όλους ΤΡΩΕΙ ΤΑ ΝΥΧΙΑ ΤΟΥ! Καλά είπαμε χαμηλούς μισθούς τα όργανα της τάξης... αλλά τόσο χαμηλοί που να μην μπορούν να πάρουν ούτε έναν νυχοκόπτη; Σκεφτείτε ...τώρα να κράταγε τα διπλώματα από όλα τα μηχανάκια που ... θα έκοβε κλήσεις πόσα έγραφα θα έπρεπε να συμπληρώσει.

Τρελός είναι; Δίνει κλήσεις τόσες... όσες του λέει ο διοικητής!

Το Σύνταγμα μας λέει ότι όλοι είμαστε ίσοι απέναντι στον νόμο. Τρίχες!

Οι μπάτσοι έχουν τον δικό τους Συνταγματικό κώδικα! Αν δεν μπορείτε να σταματάτε όλο τον κόσμο, λογικό, αλλά δεν θα κόβετε κλήσεις όπου σας συμφέρει, γιατί σας συμφέρει να κόβετε σε απλούς εργαζόμενους και σε αλλοδαπούς τουρίστες. Είναι εύκολη λεία... Πήγαινετε σε ένα σημείο που ξέρετε ότι δεν έχει τόσο κίνηση και ότι θα προλαβαίνετε να κόβετε σε όλους για να είστε σωστοί και ακριβοδίκαιοι. Την παράβασή μας θα την δεχτούμε μονό όταν θα είστε δίκαιοι. Δυο μήνες τώρα στην Μύκονο και μετά από ρεπορτάζ είδαμε και διαπιστώσαμε ότι πχ στον κ. Γαλάτη δεν έχετε κόψει ποτέ κλήση. Δεν μας ενδιαφέρει αν είναι γνωστός ράφτης, προσωπικότητα της κοινότητας σας, δεν μας ενδιαφέρει αν τον ξέρετε προσωπικά, αλλά εμείς δεν τον έχουμε δει ούτε μια φόρα με κράνος και έχουμε και φωτογραφίες να το αποδείξουμε.

Μήπως να αναφερθούμε στους Μυκονιάτες δημοτικούς αστυνομικούς, που όταν είναι εκτός υπηρεσίας τρέχουν σαν τρελοί και φυσικά δεν φοράνε κράνη; Η μήπως να πούμε ότι έχετε 200 πινακίδες που απαγορεύουν την στάση και την στάθμευση με την ένδειξη ότι αναιρούνται οι πινακίδες και ΠΟΤΕ δεν κάνετε τίποτα; Και γι’ αυτό έχουμε φωτογραφίες!

Εδώ κοτζάμ νομάρχης (Ψωμιάδης)και του πήγανε κλήση στο σπίτι ..γιατί τον είδαν από τα τηλεοπτικά κανάλια χωρίς κράνος να είναι πάνω σε μηχανή και εσείς βλέπετε να σταματάνε μπροστά σας-άκρανοι-, τους χαιρετάτε και δεν δίνετε σημασία;

Θα λέγαμε να επέμβει ο Υπουργός και να τραβήξει το αφτί των αστυνομικών της Μυκόνου.

Θα ματαιοπονήσουμε. Ρε πάρτε το χαμπάρι: όσο κι αν πλένεις τον μπάτσο, το σαπούνι σου χαλάς.

Είναι ιδιότυπον είδος διπόδου!

Αλλά δεν καταλαβαίνουμε... Αν διοικητής Αστυνομικός της Μυκόνου, είναι ο κ.Ανθούλης που υπηρέτησε και στην Πάρο...

Ευγενής και μοντέρνος,-τον ξέρουμε από γεννοφάσκια- πως επιτρέπει τέτοιες ανισομερείς αθλιότητες στο κουρμπέτι του;

Γενικά όμως: Ρε πάρτε το χαμπάρι: Τρεις είναι οι υπέρτατες εξουσίες στον τόπο αυτό:

Ο νωματάρχης, ο παπάς και ο δάσκαλος. Κάνουν του κεφαλιού τους και λογαριασμό δεν δίνουν.

Στο παραπάνω περιστατικό και αφού κάναμε την επίσημη καταγγελία στο αστυνομικό τμήμα λάβαμε επιγραμματικά την εξής απάντηση:

«Οι καταγγελίες σας κρίθηκαν αβάσιμες, και όσον αφορά για το περιστατικό με το όργανο της τάξης ΘΑ κληθεί σε απολογία και εφόσον κριθεί σκόπιμο ΘΑ του επιβληθεί αυτό που ορίζει ο κανονισμός!»

Πόσο γελοίοι είστε; Εγώ την καταγγελία δεν την έκανα για να μου πείτε τι ΘΑ κάνετε αλλά να με ενημερώσετε για το αποτέλεσμα των πράξεων σας. Αλλά για ποιες πράξεις μιλάω όταν τα όργανα της τάξεως που εσείς διοικείτε κάνουν πλήμελος την δουλεία τους!

Να μην πούμε βέβαια που εμείς που κάναμε ρεπορτάζ εκεί μαθαίναμε περισσότερα για τα εγκλήματα που γινόντουσαν από τους ίδιους τους αστυνομικούς! Τα ναρκωτικά να σαρώνουν και κανείς να μην παίρνει μυρωδιά. Ενώ "όλοι" στην «Χώρα» πωλούσαν και αγόραζαν πανεύκολα! Εκείνοι όμως δεν μπορούσαν να πιάσουν κανένα έμπορο παρά μόνο χρήστες… πως γίνετε αυτό; ένας θεός μονάχα το ξέρει. Μήπως περιμένουν οι έμποροι να τους προτείνουν να αγοράσουν ναρκωτικά καθόσον είναι ένστολοι; Δεν θα μου φαίνονταν διόλου περίεργο μετά από όλα αυτά!

Κύριε υπούργε πράξτε όπως πρέπει γιατί σας εκθέτουν!!!

Fallout [Η θεωρεία μου για το τι έγινε...]

Θεωρεία Fallout

Εδώ και πολλά χρόνια μελετάω βιβλία με την Ατλαντίδα και με το τι μπορεί να συνέβη εκεί. Αυτό σε σχέση με κάποιες συζητήσεις που είχα, με οδήγησε στα παρακάτω συμπεράσματα που επιστημονικά, τα φαινόμενα τουλάχιστον, στέκουν κατά 100%. Tο αν όμως συνέβησαν είναι ένα άλλο θέμα πολύ δύσκολο να ερευνηθεί.

Ας ξεκινήσουμε υποθετικά. Πείτε ότι εκεί που βρίσκεστε τώρα γίνετε μια τεράστια καταστροφή και δεν μένει τίποτα όρθιο, το ίδιο και στον υπόλοιπο πλανήτη. Λίγοι άνθρωποι σώζονται από τύχη και είναι αυτοί που πρέπει να συνεχίσουν το ανθρώπινο γένος. Ας γίνουμε όμως επιστημονικά πιο συγκεκριμένοι.

Η τεχνολογία μας έχει φτάσει σε ένα Α σημείο. Ξαφνικά μαθαίνουμε ότι ένας τεράστιος μετεωρίτης πρόκειται να συγκρουστεί με την γη(η μεγάλη καταστροφή που αναφέρουμε παραπάνω). Επικρατεί πανικός και πολύ άνθρωποι προσπαθούν να σώσουν τις ζωές τους! Ελάχιστοι βέβαια από αυτούς μπορούν μια και οι επιστήμονες είναι κάθετοι στις συνέπειες ενός τέτοιου γεγονότος. Αν υποθετικά ένας μετεωρίτης, μεγάλος όσο η Γαλλία, συγκρουστεί σε μία ήπειρο κοντά σε θάλασσα θα σηκωθεί απίστευτη σκόνη, καθώς και ένα κύμα, το οποίο θα κάνει τον κύκλο όλης της γης τρεις φορές! Η σκόνη και τα πλημμυρισμένα νερά σε πολλά σημεία της γης θα μείνουν κοντά στους 3 μήνες. Λόγω αυτού του γεγονότος τα πάντα θα παγώσουν γιατί ο ήλιος δεν θα έχει άμεση πρόσβαση λόγω του πηχτού σύννεφου σκόνης. Μετά από αρκετό χρονικό διάστημα ο πλανήτης θα είναι εφικτό να κατοικηθεί από τους επιζήσαντες αυτού του γεγονότος. Τώρα φτάνουμε όμως στο ζουμί της υποθέσεις. Όσα βιβλία, όσοι υπολογιστές και όσα τεχνολογικά επιτεύγματα και αν είχαν σωθεί δεν θα έμεναν για αρκετό καιρό. Αυτό γιατί πλέον δεν θα υπήρχε ρεύμα να λειτουργήσει καμία συσκευή και τα βιβλία θα ήταν άχρηστα γιατί οι γνώση που θα έπρεπε να περαστεί στις επόμενες γενιές, δεν θα ήταν ο τρόπος μεταμοσχεύσεις καρδιάς αλλά το πώς θα σκοτώνει με το κοντάρι και την πέτρα. Μια και όσα όπλα και να σωζαν κάποια στιγμή η σφαίρες θα τέλειωναν οπότε και αυτά άχρηστα θα ήταν. Μετά από 100 χρόνια από αυτό το περιστατικό φανταστήτε πως θα ήταν η λέξη αεροπλάνο για της επόμενες γενιές. Όλοι θα χαρακτήριζαν της ιστορίες των παππούδων για τα αεροπλάνα ότι ήταν παραμύθια. Οι γιαγιάδες το ότι είχαν ηλεκτρικούς φούρνους δεν θα μπορούσαν να το αποδείξουν σε κανένα. Αυτά που σήμερα είναι φυσιολογικά τότε θα φαντάζουν μύθοι ή παραμύθια που με τον καιρό θα σβήνουν όπως σβήνουν τώρα τα έθιμα μας. Τα αεροπλάνα θα υπάρχουν μόνο σε αγάλματα η σχέδια σε σπηλιές. Όλα θα είναι στο μηδέν. Η τεχνολογία δεν θα είναι ποτέ ίδια. Το ρεύμα δεν θα παράγετε μετά από χιλιάδες χρόνια με τον ίδιο τρόπο. Έτσι κάποια στιγμή που θα αρχίσουν να βρίσκουν τους σκληρούς δίσκους των υπολογιστών μας, τους Σύμπακτους Δίσκους (CD), και ότι άλλο μπορούν να βρουν δεν θα μπορούν να τα κάνουν τίποτα. Όπως εμείς βρήκαμε τον δίσκο της Φαιστού που δεν μας χρησιμεύει πια παρά μόνο σαν αρχαίο κειμήλιο, για εκείνους μπορεί να ήταν κάτι πολύ πιο χρήσιμο. Αυτή την στιγμή έρευνες έχουν δείξει ότι ο δίσκος της Φαιστού έχει κάποιες μαγνητικές ιδιότητες αλλά δεν ξέρουν «τι και πως».

Αφού λοιπόν έχει περάσει τόσα η ανθρωπότητα μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια, η ιστορίες πάλι καταντάνε παραμύθια. Όλοι θεωρούν παραμύθια ότι μπορεί κάποιοι από άλλους πλανήτες να βοηθήσαν τους Αιγύπτιους να κάνουν της πυραμίδες. Παραμένουν ανεξήγητα τα φαινόμενα πως χτίστηκε με τόση ακρίβεια η ακρόπολη και πως δημιουργηθήκαν τόσα χιλιάδες πράγματα χωρίς, όπως λένε οι ιστορικοί, αποδεδειγμένη τεχνολογία. Τα αρχαία κείμενα όμως είναι καθαρά. Δεν κρύβουν τίποτα πίσω από της λέξεις. Ο Θείος Πλάτων τα γράφει όλα αναλυτικά χωρίς υπονοούμενα που οι ιστορικοί για δικό τους συμφέρων και λόγω δυσκολίας τους να φύγουν από τις παρωπίδες τους, κρύβουν φανατικά. Λένε «μα αυτά που γράφει ο Ποιητής (Όμηρος) στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια είναι μύθοι και τίποτα παραπάνω. Η ιπτάμενες μηχανές που παρουσίαζει είναι απο την φαντασία του.» Με μεθοδευμένες σώστα κίνησεις δεν μαθαίνουν ποτέ στον κόσμο ότι η λέξη μύθος είναι συνθέτη λέξη και στα αρχαία ελληνικά σήμαινε «λέω αληθινή ιστορία από στόμα σε στόμα». Ηταν πραγματικότητα οτι ο Ποιητής την έγραψε την Ιλιάδα και την Οδύσσεια αλλά τότε δεν υπήρχαν τυπογραφία για να την έχουν όλοι η αοιδοί της εποχής και να της τραγουδάνε, και έτσι μεταφέρονταν από στόμα σε στόμα. Μα είναι δυνατόν να είχε τόση τρομερή φαντασία πριν τόσες χιλίαδες χρόνια ώστε να περιγράφει την ιπτάμενη μηχανή που έφτασε στην μάχη της Τροίας;

Καθίστε λοιπόν και σκεφτείτε όλα αυτά περί των καταστροφών και θα καταλάβετε ότι τέτοια καταστροφή έχει γίνει στην γη πριν πολλά χρονιά και φυσικά ότι υπήρχε πίσω από εκείνη την περίοδο δεν μπορεί να ανακαλυφτεί σε καμία περίπτωση με ακρίβεια και θα δείτε ότι κάπου φάσκουν και αντιφάσκουν και σαν τρανταχτό παράδειγμα αυτού είναι η πλημμύρα που υπέστη η Κνωσός. Λένε ότι πλημμύρισε με τον σεισμό και το κύμα από την Θήρα! Έρευνες που έγιναν στην Κνωσό έφεραν στο φως ότι σε κτίσματα βρέθηκαν ακόμα και στον δεύτερο όροφο οικήματος αμφορείς με θαλάσσιο νερό που χρονολογούνται από τότε. Κάτι τέτοιο είναι αδύνατον γιατί ανάμεσα από την Θήρα και την Κνωσό έκτος από μεγάλο μέρος γης υπάρχει και ένα τεράστιο βουνό που δεν εξηγούν πως το νερό έκανε τον κύκλο η το ξεπέρασε χωρίς να πνιγούν τα πάντα.

Το ανώνυμο ζευγάρι

Θα σας πω μια ιστορία για ένα ανώνυμο ζευγάρι. Και θα προσπαθήσω να σας παρουσιάσω μέσα από τον γραπτό λόγο, ένα συναίσθημα. Ο κάθε ένας θα βγάλει τα δικά του συμπεράσματα και θα νιώσει σίγουρα ένα μικρό ποσοστό των συναισθημάτων που έζησαν οι ήρωες μας. Γι' αυτό να είστε προετοιμασμένοι για όλα!
Κάποτε, που λέτε, ήταν μια κοπέλα και ένα παλικάρι. Γνωρίστηκαν τελείως αναπάντεχα και ερωτεύτηκαν κεραυνοβόλα. Στην σχέση τους αυτή όλα ήταν πολύ ζεστά και υπέροχα. Βέβαια όλοι κάποια στιγμή έχουμε σκαμπανεβάσματα στις σχέσεις μας, άλλωστε αν δεν είχαμε δεν θα είχε την νοστιμάδα του και θα ήταν σαν να τρώγαμε το ίδιο νερόβραστο φαγητό καθημερινά. Η αγάπη τους, όμως ήταν δυνατή και τα ξεπερνούσε όλα. Εκείνη του έγραφε γράμματα σχεδόν κάθε μέρα για το πόσο πολύ τον αγαπούσε και εκείνος ζούσε και ανέπνεε για να κάνει το πάν να είναι ευτυχισμένη. Μπορεί να μην τα κατάφερνε όσο θα έπρεπε αλλά μέρα με την μέρα προσπαθούσε και πήγαινε καλύτερα. Η λατρεία που της είχε ήταν αδιαμφισβήτητη. Πόσα υπέροχα απογεύματα πέρναγαν σε παγκάκια τρώγοντας παγωτό, κάνοντας αστεία, πόσες φορές το γέλιο και η χαρά ξεχείλιζε από την ψυχή τους και γέμιζε και τους φίλους. Υπέροχες φωτογραφίες γέμιζαν την συλλογή και των δυο. Ατέλειωτες υλικές και άυλες αποδείξεις για να τους θυμίζουν τα λόγια αιώνιας αγάπης. Θα μπορούσα να σας γράφω ώρες και ατελείωτες σελίδες αν καθόμουν να περιγράψω αυτά τα ασύλληπτα συναισθήματα που ένιωθαν ο ένας για τον άλλον. Τις ώρες αναμονής της κοπέλας μέσα στην βροχή για να έρθει ο καλός της. Τις αμέτρητες στιγμές που πέρναγε το παλικάρι κοιτώντας το ρολόι του για να δει πότε θα έρθει η στιγμή που θα βρεθεί στην αγκαλιά τις μοναδικής του αγάπης.
Τα χρόνια περνούσαν σαν νερό. Άλλωστε όλοι γνωρίζουμε ότι οι ευτυχισμένες στιγμές περνάνε γρήγορα ενώ οι δύσκολες μοιάζουν ατελείωτες! Κάποια στιγμή αυτό το αγαπημένο ζευγάρι χώρισε. Ο νεαρός δεν έμαθε τον ακριβή λόγο που η γλυκιά του, του ζήτησε να σταματήσουν εδώ! Ίσως να μην πίστευε αυτά που άκουγε, ίσως να ήταν ένα όνειρο όλα αυτά που έζησε. Ο νεαρός ήταν αποφασισμένος ότι έπρεπε να την κερδίσει πίσω. Από την μέρα που χώρισαν ο φίλος μας δυσκολεύονταν να πάρει τις βαθιές γεμάτες ζωντάνια αναπνοές. Σαν να του είχαν κόψει την ζωή στην μέση.
Πέρναγε ο καιρός, με τα κλάματα και την ασταμάτητη θύμηση της γλυκιάς του και όλων τον όμορφων στιγμών που έζησαν, ο νεαρός ήταν άσχημα και διαπίστωνε ότι ποτέ δεν την αγάπησε. Πάντα την λάτρευε. Την λάτρεύε σαν να ήταν η μοναδική θέα στον κόσμο και αυτός ήταν ο μεγαλύτερος πιστός τις θρησκείας τις. Λες και κάποιος είχε πάρει ένα μαχαίρι και είχε χαράξει στην ψυχή του το χαμόγελο αυτής της κοπέλας. Σκέφτονταν πως αν το είχε στην καρδία του θα μπορούσε να το ξεχάσει. Το σώμα θα έθρεφε την πληγή και το όνομα θα σβήνονταν κάποια στιγμή από την καρδιά του. Το όνομα όμως και το πρόσωπο της έλαμπε μέσα στην ψυχή του.
Είχαν χωρίσει πολλούς μήνες και αυτός αντί να ξεχνάει την αγάπη του, την δυνάμωνε όλο και περισσότερο. Έπαιρνε τις φωτογραφίες της και κοιμόταν αγκαλιά μαζί τους κλαίγοντας και ζητώντας από τον Θεό να την φέρει στην αγκαλιά του και να κρατήσουν τα παντοτινά τους λόγία. Οι φίλοι του παλικαριού τον έβλεπαν που μαράζωνε και δεν ήξεραν τι να κάνουν. Μία μέρα σκέφτηκαν να αρχίζουν να του γνωρίζουν όμορφες κοπέλες γιατί πίστευαν στο ότι «Ο έρωτας με έρωτα περνάει».
Ο νεαρός γνώρισε αρκετές και έκανε και κάποιες σχέσεις αλλά αντί να γίνει πιο ευτυχισμένος η χαραγματιά τις ψυχής του μάτωνε και του θύμιζε ότι στην πραγματικότητα λατρεύει άλλη. Δεν ένιωθε όμορφα έχοντας στο πλάι του κοπέλες που δεν είχαν το όνομα της καλής του και σίγουρα ούτε το πανέμορφο πρόσωπο της. Μπορεί να του έβαζαν διπλά του την ομορφότερη κοπέλα του κόσμου η οποία μπορεί να ήταν ερωτευμένη μαζί του, όμως εκείνος θα την φώναζε με το όνομα της κοπέλας που λάτρευε. Έκανε έρωτα με κοπέλες και τις έλεγε με το όνομα της γλυκιάς του αγάπης. Ήταν το μόνο γυναικείο όνομα που μπορούσε να πει. Φυσικά και για τον κάλο των άλλων κοριτσιών οι σχέσεις έληγαν και ας έκαναν το πάν εκείνες να τον κάνουν ευτυχισμένο και ας μην τις ένοιαζε που τις φώναζε με το όνομα της μίας και μοναδικής κοπέλας που αγαπούσε.
Μετά από αρκετό καιρό ο δρόμος ξαναέφερε για μία μέρα κοντά την κοπέλα στο παλικάρι. Τόσο καιρό η κοπέλα σκέφτονταν το παλικάρι. Τον αγαπούσε άλλα κάτι συνέβαινε. Η αγάπη που του είχε δεν ήταν ποτέ πραγματική ή δεν ήξερε τι σημαίνει πραγματικά αυτή η λέξη. Τον είχε στο μυαλό της, άλλα προσπαθούσε να τον ξεχνάει. Συνέχεια έλεγε και ξανάλεγε «είμαι ευτυχισμένη, είμαι ευτυχισμένη». Λες και προσπαθούσε να πείσει τον ίδιο της τον εαυτό ότι ήταν ευτυχισμένη μακριά του. Εκείνου όμως του θύμιζε τους ανθρώπους που δεχόντουσαν τον καιρό του ψυχρού πολέμου πλύση εγκεφάλου και επαναλάμβαναν φράσεις που τους έλεγαν.
Ο νεαρός πίεζε τον εαυτό του και ευχόταν να είναι όντως ευτυχισμένη. Αλλά δεν την ένιωθε έτσι. Το έβλέπε στα μάτια της ότι δεν ήταν πραγματική ευτυχία αυτό που ζούσε. Η μικρή του αγάπη του έκανε κομπλιμέντα ότι έχει αδυνατίσει ότι είναι πιο συμπαθητικός και ότι εκείνη έχει παχύνει και ότι ήταν άσχημη. Τα έλεγε για να τον κάνει να την ξεχάσει. Εκείνος χαμογέλαγε και σκεφτόταν «Αν ήξερε τι σημαίνει αγάπη… ακόμα και με κομμένα πόδια, κομμένα χέρια ακόμα και με 200 κιλά πάχος ακόμα και τελείως ανάπηρη, ακόμα και φυτό σε ένα κρεβάτι τις εντατικής εγώ θα είμαι για πάντα δίπλα σου και θα σε αγαπάω». Δεν τον ένοιαζε ποτέ πως είναι. Ποτέ δεν τον ένοιαξε. Η ζωή του κάθε μέρα ήταν γεμάτη από αγάπη γι αυτήν.
Πέρασαν μέρες μετά την συνάντηση αυτή και ο νεαρός κατάλαβε ότι δεν θα έπρεπε να είναι δυστυχισμένος. Έπρεπε να είναι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στο κόσμο γιατί αγαπάει την συγκεκριμένη κοπέλα όπως πολύ λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν στον κόσμο. Πραγματικά έτσι ήταν. Ακόμα και όταν ήταν οι παγκόσμιοι πόλεμοι υπήρχαν τέτοιες αγάπες. Έφευγε ο άντρας του σπιτιού και η γυναίκα έμενε πίσω μόνη για πολλά χρόνια χωρίς νέο από τον άντρα της. Όμως έμενε πιστή για πάντα και τον περίμενε και εκείνος ή είχε πεθάνει ή γύριζε μετά το τέλος του πολέμου, μπορεί τυφλός, κουτσός, κλπ. Αυτές περίμεναν και τον λάτρευαν ότι και να γίνονταν. Έτσι και ο νέος μας το είχε πάρει απόφαση ότι θα μείνει με αυτή την λατρεία για την συγκεκριμένη κοπέλα.
Τα χρόνια πέρναγαν αργά και ορισμένες φορές βασανιστικά. Το ζευγάρι μας είχε χαθεί. Δεν υπήρχε επικοινωνία πλέον, εκείνος όμως μάθαινε νέα της, από κοινούς γνωστούς την αγαπούσε και ένιωθε ευτυχία γιατί ήταν ζωντανή, έστω και μακριά του. Η αγάπη του μπορούσε να παρομοιαστεί με την άσβεστη φλόγα του Ήφαιστου στην αρχαία Ελλάδα. Ήταν εκεί πάντα αναμμένη για να του θυμίζει όλες τις υπέροχες στιγμές.
Με τα πολλά ο νέος μας γνώρισε τελικά μία άλλη κοπέλα. Την συμπάθησε, γιατί όπως είπαμε δεν μπορούσε πλέον να δώσει σε κάποια άλλη ένα συναίσθημα που ήταν αποκλειστικά της καλής του, και τελικά μετά από χρόνια παντρεύτηκαν και έκαναν οικογένεια. Όμως από την αρχή τα πράγματα στον γάμο του δεν πήγαιναν καλά. Το παλικάρι, έκλεγε σχεδόν κάθε μέρα και η σύζυγος του ποτέ δεν καταλάβαινε γιατί. Εκείνος όμως κάθε μέρα καιγόταν μέσα του γιατί η φλόγα που είχε στην ψυχή του για την λατρεία τις ζωής του ήταν πολύ θερμή. Τον ζεματούσε καθημερινά και του υπενθύμιζε την ύπαρξη της, του υπενθύμιζε ότι την πρόδωσε και του φώναζε μέσα στο μυαλό του το όνομα του μεγάλου του έρωτα που έτσι κι αλλιώς δεν ξέχασε ποτέ του.
Η σύζυγος του παλικαριού ζούσε δυστυχισμένη μια και το παλικάρι δεν τις έλεγε τι συμβαίνει. Περνούσαν τα χρόνια και έκαναν και ένα κοριτσάκι το όποιο το παλικάρι μας το αγάπησε απίστευτα και άρχισε να αφιερώνει την ζωή του σε αυτό. Η γυναίκα του όμως ένιωθε σαν φάντασμα πλέον στην ζωή του νέου μία και δεν τις έδειξε ποτέ την αγάπη που της άξιζε και τώρα ασχολούνταν μόνο με την κόρη του. Στην κόρη του ο νέος, σε συμφωνία με την γυναίκα του, έδωσε δυο ονόματα. Τα δύο ονόματα τις κοπέλας που αγάπησε και λάτρεψε.
Ο καιρός περνούσε και το παιδί μεγάλωνε όμως η γυναίκα του παλικαριού δεν άντεχε αυτή την συμπεριφορά και ζήτησε διαζύγιο. Δυστυχώς χώρισε για άλλη μια φορά με μία κοπέλα που είχε το όνομα τις λατρείας του, μόνο που αυτή την φορά ήταν κόρη του. Το μαράζι ήταν διπλό . Αποφάσισε να μείνει για πάντα μόνος του και μέρα με την μέρα ο ήλιος για τον φίλο μας ήταν πιο σκοτεινός μέχρι που μια φορά, δεν ανέτειλε ποτέ γι αυτόν. Το παλικάρι μας πλέον είχε πεθάνει από στεναχώρια. Η καρδία του είχε σταματήσει να χτυπά. Ξαφνικά είδε το σώμα του έξω από αυτό. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι είχε πεθάνει και ότι ήταν ένα πνεύμα. Εκείνη την στιγμή πήρε την μεγαλύτερη απόφαση που είχε πάρει ποτέ. Θα έψαχνε και θα έβρισκε την λατρεία του. Και θα έμενε για πάντα στην γη για να την βοηθάει. Θα γίνονταν αυτό που πάντα ήθελε. Ο φύλακας άγγελος της.
Με τα πολλά βρήκε την αγάπη του, η οποία είχε μεγαλώσει και είχε αλλάξει πολύ, ένα πράγμα όμως έμενε το ίδιο. Η λάμψη τις ψυχής της στα μάτια της ήταν πάντα η ίδια λαμπερή έτοιμη να κάνει όλους τους άντρες του κόσμου να πέσουν στα πόδια της. Πλέον ήταν παντρεμένη και με πολλά παιδία που την έκανάν ευτυχισμένη. Ο φίλος μας όμως δεν ένιωθε ότι ο έρωτας της ζωής του, είχε την απόλυτη ευτυχία που αυτός ονειρεύονταν για εκείνη. Κάτι μέσα της ήταν ασυμπλήρωτο. Ευχόταν καθημερινά που στέκονταν στο πλάι τις να μην τον είχε ξεχάσει. Έκανε τις ίδιες προσευχές τότε που ήταν ακόμα μικρός και κοιμόταν αγκαλιά με τις φωτογραφίες της.
Στο πλευρό της έκατσε όλα τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής της. Πότε όμως δεν κατάφερε να ακούσει την φωνή της, φαίνεται όταν όλοι μας γίνουμε πνεύματα δεν θα μπορούμε να ακούσουμε τι λένε η άνθρωποι. Μπορεί όμως να μην την άκουγε ποτέ, αλλά την ένιωθε και πάντα όταν χρειάζονταν κάτι ως δια μαγείας εμφανίζονταν μπροστά της. Πολλές φορές όταν νευρίαζε ή στεναχωριόταν ο φίλος μας την έπαιρνε στην αγκαλιά του και εκείνη ηρεμούσε λες και τον ένιωθε όπως παλιά δίπλα της.
Ύστερα από καιρό η γλυκιά του ήρθε ώρα να αφήσει τα εγκόσμια και να τον συναντήσει. Να τον δει. Η στεναχώρια του φίλου μας γιατί η γλυκιά του, που θα πέθαινε ήταν μεγάλη. Οι άγγελοι του ουρανού πόνεσαν μαζί του και στα μέσα του κατακαλόκαιρου καταρρακτώδης βροχή άρχισε να πέφτει. Τότε συνειδητοποίησε και ο ίδιος ότι τόσα χρόνια δεν είδε κανένα άλλο πνεύμα πού ίσως να προστάτευε και εκείνο κάποιον που νοιάζονταν και αγαπούσε. Γιατί άραγέ; Ήταν ο μόνος που ο Θεός τον άφησε να κάνει κάτι τέτοιο γιατί ο Θεός ήταν εκείνος που άκουγε τις προσευχές του για αυτή την κοπέλα που μετά από 30 χρόνια δεν σταμάτησαν. Ο Θεός ήταν ο μόνος που τον υποστήριζε και σε όλα αυτά τα γεμάτα σκοτεινιά χρόνια έκανε τον πάν για να τον κρατήσει στην ζωή, για να νιώσει σε όλο το μήκος και πλάτος ότι η ευτυχία τις αγάπης απέχει λιγότερο από ένα εκατοστό από την δυστυχία. Ο Θεός που είχε στείλει τον Υιό του στην γη για να διδάξει την αγάπη, τον έρωτα και την ευτυχία στους ανθρώπους, άφησε αυτό τον άνθρωπο να περιπλανιέται στην γη ακόμα και μετά τον θάνατο του. Φαίνεται ακόμα να μην είχε μάθει όλο το μάθημα του. Κάτι θα είχε απομείνει ή κάποίο σκοπό θα είχε ο Θεός γι' αυτόν.
Ήταν βράδυ και όλοι οι συγγενής της κοπέλας ήταν πάνω στο κρεβάτι της και περίμεναν να σβήσεί. Ξαφνικά την έβλεπε μπροστά του να αφήνει το σώμα της και να σηκώνετε όρθια. Εκείνη γυρνάει και τον κοιτάει. Πλέον και οι δύο δεν είχαν τις όψεις τους όπως όταν άφησαν τα σώματα τους, αλλά νέοι όπως τότε που γνωρίσθηκαν. Ο νέος κοιτάει τα μάτια της και κρατώντας την από το χέρι , της είπε: «Σε αγαπώ.για πάντα» εκείνη δεν πίστευε στα μάτια της. Έσφιξε το χέρι του και του είπε με την σειρά της «Εγώ σε λατρεύω για πάντα»
Ξαφνικά σταμάτησε η βροχή που όλη την ημέρα έπεφτε στην γη και όλα ηρέμησαν. Όλα τα πλάσματα του πλανήτη βγήκαν από τα σπίτια τους και κοίταξαν τον ουρανό σαν κάτι να τα καλούσε και κανείς δεν μπορούσε να του αντισταθεί.
Ο νεαρός και η κοπέλα ένωσαν τα πνεύματα τους και μία μεγάλη λάμψη γέμισε όλο τον πλανήτη. Η νύχτα έγινε μέρα. Όλοι οι άνθρωποι πλημμύρισαν ξαφνικά από αγάπη και λατρεία για τον πλησίον τους. Η ευτυχία κυριάρχησε και στους πιο δυστυχισμένους ανθρώπους. Τα δυο πνεύματα του αγαπημένου ζευγαριού χάθηκαν από την γη και ανέβηκαν στους ουρανούς και έγιναν δυο από τους σημαντικότερους αγγέλους που ο Θεός τους είχε μόνιμα σε αποστολή να διατηρούν την αγάπη και την ευτυχία στον κόσμο.
Το ζευγάρι μας ήταν πλέον ευτυχισμένο για πάντα από εκείνη την μέρα και πραγματικά δεν χώρισε ποτέ. Η αγάπη τους ήταν τόσο δυνατή που μπορούσε να μετακίνηση και βουνά, όπως ακριβώς έλεγαν οι γραφές.
Τελικά πραγματικά η αγάπη είναι το σημαντικότερο συναίσθημα. Και δεν έχει νόημα να αγαπάμε κάποιον επειδή μόνον είναι ωραίος στην όψη, γιατί στο τέλος η όψη δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει μόνον η Αγάπη και ο Έρωτας. Το συναίσθημα που μένει για πάντα χαραγμένο στις ψυχές μας, δίνει νόημα στην ζωή μας, ανάσα στα πνευμόνια μας. Το συναίσθημα που είναι το Α και το Ω του κόσμου. Με αυτό το συναίσθημα έρχεται μια νέα ζωή και για αυτό το συναίσθημα φεύγει. Τέλος για να καταλάβετε τι δύναμη κρύβει αυτό το συναίσθημα, στο ίδιο σπίτι όπου πέθανε το παλικάρι δεν μπόρεσε να μείνει ποτέ άλλος άνθρωπος. Όλοι έλεγαν και ήταν σίγουροι ότι το σπίτι μίλαγε. Ήταν σίγουροι! Το άκουγαν να λέει: «..... Σε Λατρεύω»